เกือบครบเดือนแล้วที่กลับมา....อย่างถาวร(รึเปล่า??) ฮ่ะๆๆ

อีกสิบวันก็จะครบหนึ่งเดือนพอดิบพอดีล่ะนะ

ตั้งแต่กลับมา...มีอะไรที่เปลี่ยนไปบ้างมั๊ย??

คิดว่าไม่นะ...นอกจากสภาพชีวิตที่เเปลี่ยนไป

ความเป็นอิสระแบบสุดขั้วได้หายไปอย่างสิ้นเชิง

แต่...

ฉิมเองก็มีภาระ และหน้าที่ตามมาทดแทนไอ้อิสระที่ว่านั้น _ _(ควรจะดีใจมั๊ย??)

กลับมาก็โดนพ่อบอกให้หางานทำซะ

เปิดๆเน็ทสมัครไป...แล้วก็ดันได้ (ไม่น่าเชื่อออออออออ โอ้วว)

((จริงๆคิดว่าคนอื่นน่าจะได้มากกว่าเราด้วยซ้ำ)) เหอๆๆ

แต่ก่อนทำงานก็มีอะไรขลุกๆขลักๆเล็กน้อยอ่ะนะ

สุดท้ายก็ได้เริ่มงานเอาจริงๆวันที่เจ็ดที่ผ่านมานี่เองแหละ แหะๆๆ

สำหรับเรื่องงาน....

ฮ่าๆๆๆ (ขอหัวเราะให้ตัวเองก่อนเลย)

ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมาทำตำแหน่งนี้(เลยยยย) 全くない！！　＞ｘ＜！

เชื่อป่ะ

ไอ้คนรอบข้างกันเนี่ย...ยังไม่เชื่อเลย ว่าหน้าอย่างไอ้ฉิมจะเป็น...ไอ้เนี่ย ฮ่าๆๆ

แต่ ที่ทำไปเนี่ย....ขอทำเพื่อตั้งตัวหลังกลับมาสักพักก่อนได้มั๊ย????

แล้วค่อยขยับขยายไปอีกทีแล้วกัน เง่ออออ

เพิ่งทำไปอาทิตย์เดียว จะบ่นไรนักหนาเนี่ย เหอๆๆ

เอาให้ถึงโปรแล้วค่อยฉลอง(อะไรดี??) ฮ่ะๆๆ

 

เออ...ได้เวลานอน...

ตอนนี้เหมือนกลับไปเป็นนักเรียนอีกรอบ (สิบสี่อีกครั้ง) โฮ่ะๆๆ

ตื่นเช้า  ทำงานแปดโมง ยันห้าโมง มีโอทีก็สองทุ่ม _ _"

อารมณ์ตื่นไปเรียนตั้งแต่เช้ายันเย็น ต่อเรียนพิเศษยังไงยังงั้น เหอะๆๆ _ _"

 

ตูจะทนได้แค่ไหนเนี่ยยยยยยยยยยยยยย???

...........................

................

.........

 

ฉิมพลีเดชิตะ

 

 

 

テスト！！！

ま読んでいないよ　－　－　どうしよ～

今から　だた読んで、読んで　そして読む　＞＜

 

まぁ・全部終わったけど、言葉が覚えれるわけではな～い　－－；

 

 

じゃあ・・大丈夫かも・・・・かもね　＾＾；；

 

あした　Ｔ－Ｔ

あさって　＞ｘ＜

 

 

富士急ハイランドへ行こうよっ！！！

 

 

 

じゃ、ねえ

今からどんどん、どんどん寒くなるから、気を付けてね、みんな様！！

 

よろ～しく！！！

 

 

 

 

ช่วงนี้เป็นคนที่เขียนอะไรได้ไม่เป็นเรื่องเป็นราวยังไงพิกล

ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเป็นอะไรไป....

การเขียน

การอ่าน

กระทั่งการพูด.....

มันย่ำแย่ไปมากซะจริงๆ

 

 

ชีวิตในช่วงนี้....เริ่มหนาวขึ้นทุกวันๆแล้วล่ะ

ใกล้ถึงเวลาแห่งเทศการการสอบขึ้นทุกทีแล้ว

ในขณะที่เราเองยังอ่านหนังสือไม่ได้สักคืบสักวาเดียว

(มัวทำอะไรอยู่เนี่ยฉิมพลี..............) _ _"

เดือนนี้ ใกล้ๆจะสิ้นเดือน มีสอบริวกาคุ....คือ มันจะสมัครไปทำรือ??

เห็นข้อสอบเก่าแล้ว...พาสสึๆ (ขอผ่าน ไม่ใช่ สอบผ่านแน่ๆ เหอะๆๆ)

เห็นแล้วเหมือนเอาหนังสือโจคิวมาให้นั่งอ่านเล่น

แค่จะสอบสองบทพรุ่งนี้ยังอ่านไม่จบดีเลยเนี่ย

อ่านเรื่องนึงจนทะลุแล้ว แต่ยังจำศัพท์ไม่ได้เลยอ่ะ ทำยังไงดีเนี่ย???

 

เอ่อ ช่างเหอะ....เดี๋ยวก็รู้ เหอะๆๆ (ใกล้ละ อีกไม่กี่ชม.นี่เอง เหอะๆๆ)

 

 

เอาละ....

พักนี้ก็มีอะไรให้คิดต่างๆนาๆ....

กำลังอยู่ในช่วงการตัดสินใจ....เรียนต่อหรือกลับดี(วะ)

เริ่มมีอะไรอยู่ในหัวหลายๆอย่าง ประกอบกับบางสิ่งบางอย่างที่มันเกือบจะลงตัวเป้ะๆ

กลับไปเปิดร้านอย่างที่ตั้งใจดีมั๊ยเนี่ย ฮ่ะๆๆๆๆ

วันก่อนแม่รู้ว่าทำเรื่องอะไรไว้ รีบโทรมาหาเชียว _ _" บอกว่าถ้าคิดจะทำจริง แกต้องกลับมาทำนะ

อย่าให้คนอื่นเค้าทำแทน จะได้เรื่องอะไร ประสาทรึเปล่า???

เหอะๆๆๆ แม่น่ะ รู้ทันไปซะทุกเรื่อง (แหงสิ...แม่แกนะ)

แต่เอาน่า รอเค้าสอบเสร็จก่อนละกัน เดี๋ยวตัดสินใจให้ชัวร์ๆไปเลยละกัน แหะๆๆ

 

 

 

แล้วอะไรอีกล่ะเนี่ย?

อ่อ พักนี้มีแผนใหม่ขึ้นมาในหัว....มีที่สิงสถิตย์ใหม่เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งที่แล้วล่ะ โฮ่ะๆๆๆ

ทุกวันอังคาร...เราจะไปสิงบ้านฝ้าย ก่อนจะไปสอนพิเศษ (ก็มันใกล้ที่ทำงานเค้าเน่นา)

อาทิตย์ก่อนไปนั่งอ่านหนังสือกันที่บ้านฝ้าย กว่าจะได้อ่านจริงๆตั้งเกือบจะสามโมงเย็น

กว่าจะไปถึง กว่าจะหาไรกินกันก่อนอีกนะ คราวหน้าซื้อไปกินได้มั๊ยเนี่ยฝ้าย เหอๆๆ

ก็นั่งอ่านกันไปเรื่อยๆ ต่างคนต่างอ่าน ให้ติวให้ได้...ถ้าเราพูดรู้เรื่องนะ เหอะๆๆ

ฝ้ายก็บ่นๆ....ไรวะ ทำไมดุจัง

คิดถึงวันก่อนนั้นเลย สอนพี่ที่ร้านอ่ะ เค้าขอให้สอนให้หน่อย เราก็พูดตามประสาเราอ่ะนะ

เพื่อนเดินมาข้างหลัง แม่ง....ดุว่ะ เสียงแกแข็ง ดุมากเลยไอ้ฉิม อย่างนี้จะเป็นครูได้ไง

เออ....นั่นสิ มันไม่เหมาะกับเราเลยแม้แต่นิดเดียว การเป็นอาจารย์ เป็นครูเนี่ย _ _"

(แต่ชั้นก็สอนภาษาไทยมาปีกว่าแล้วนะเฟ้ย เหอๆๆๆๆ ......ทำไปได้นะตู )

รู้ตัวอ่ะ ว่าเสียงแข็ง แต่มันไม่รู้ตัวน่ะสิ เวลาพูด เวลาอธิบาย เพราะเราก็คิดว่าปกติ

แต่คนฟังอ่ะ มันไม่รู้สึกแบบนั้น เค้าจะคิดว่าเราพูดห้วนๆ ขอไปทีรึเปล่า เพราะเสียงมันเป็นอย่างนั้นอ่ะ _ _

เอาเหอะ จะพยายามเป็นคุณครูที่ดีนะคะ นักเรียนทั้งหลาย (เหอะๆๆ ตัวเองยังเอาไม่รอดเลยง่ะ)

แล้ววันนั้น (กลับมาต่อ) สุดท้าย ก็ทำข้อสอบระดับสี่กับไอ้ฝ้าย

ได้ข่าวว่าสองคน สอบสามกะสอง แต่นั่งทำสี่ ..... เอ่อ ทำไปทำไม????? เหอๆๆๆๆ

แต่อย่างว่า....ขนาดทำสี่...เรายังทำผิดเลย ผิดไปสี่ข้อ....เยอะนะ ใครว่าไม่เยอะ

ตัดเป็นเปอร์เซ็นต์ไปแล้ว ไม่ถึงเก้าสิบเปอร์เซนต์เลย เพราะผิดข้อคะแนนเยอะซะด้วยน่ะสิ _ _

แล้วพอคิดงี้ มาทำระดับสอง มันคงไม่ผ่านแหงมๆเลยอ่ะ โฮกกกกกกกกกกกกกก

โอ้ย คิดแล้วเครียดเว้ย _ _" ปวดเฮดๆๆๆๆ

 

 

เอ้ย ตีสี่ครึ่งแล้วง่ะ ไวมากกกกกก จะเช้าแล้ว เดี๋ยวจะต้องไปสอบแล้ว

 

พรุ่งนี้(วันอังคาร) จะไปสิงบ้านฝ้ายอีก....ก่อนออกไปตามหาหัวใจ (กร้ากกกกกกกก)

หวังว่าคงเจอพนักงานสุดหล่อคนนั้นนะคะ....แกอย่ามีงานอื่นวันนั้นนะ ชั้นเคืองแน่ _ _"

ไม่ได้ไปตั้งนาน....ลืมไปหมดแล้วเฟ้ย เฮ้อออออ

 

 

วันพุธ....เราจะไปกรี๊ดดดดดดดดดดดกัน

ฟูจิคิววววว โอ้วววว ขออย่าให้มีอะไรปิดปรับปรุงอีกเลย ได้โปรด (ยังเคืองคราวก่อนไม่หาย)

อีกอย่างที่สำคัญที่สุด...ขอให้ฟ้าฝนเป็นใจกับทริปครั้งนี้ด้วยเถิด อย่าส่งฝนลงมาเลย อดเล่นแน่ๆงั้น งื่มมม

 

 

ช่วงนี้บ้าฟรีมาร์เกต....เดินเล่นแถวนี้บ่อยมากเลย ของดีดี ถูกๆเยอะแยะไปหมด

ถ้าเลือกเป็น ได้ของดีดีมาเพียบเลย โฮ่ะๆๆๆ

เราเริ่มจะเป็นเซียนเข้าแล้ว ไปทีไรเก็บกลับมาเยอะเชียว เหมือนจะเอามาโละทิ้ง _ _"

เหมือนคนบ้าเลย หอบของรุงรัง.....ก็มันถูกนี่นา (คำสารภาพของคนบ้า) ฮ่าๆๆๆ

 

 

เอาเหอะ สาสมควรแก่การไปนอนได้แล้วล่ะ (น่าจะใช้ว่า ไสหัวไปมากกว่า)

ไว้เจอกันใหม่....

เมื่อชาติต้องการให้เราคึกขึ้นมาเขียนได โฮ่ะๆๆ

 

เอาเป็นว่า ไม่พูดถึงสถานการณ์บ้านเมืองคงไม่ได้นะ

แง่งงงง ทำกรูอกสั่นขวัญเสีย _ _" 

แต่วันก่อนได้ดู　NHK เอาภาพข่าว (รวมๆ) มาให้ดูล่ะ

เก็บมาตั้งแต่ปีไหนต่อไหน...เหมือนภาพรวมทักษิณ แอนด์ ประเทศไทย(รักไทย) เลยอ่ะ

หึหึหึ ไปยืนดูอยู่ในห้าง หน้าด้านมากเลย ก็ข่าวบ้านกรู กรูจะดูนี่ (ไร้...จริงๆ ฮ่ะๆๆ)

เอาเหอะ...ตอนนี้ก็เหมือนกับมีทหารมารักษาการณ์บ้านเมืองไปพลางๆ

เดี๋ยวอะไรๆก็คงจะดีขึ้นล่ะนะ เราเองในเมื่อทำอะไรไม่ได้ ก็ได้แค่ช่วยภาวนาไปเป็นวันๆ

ยังไง เราเองก็คนไทยคนนึงเหมือนกัน อะไรที่ทำให้ประเทศชาติสงบสุขได้ก็น่าจะช่วยๆกัน

 

วันแรกๆที่ปฏิวัติ(เค้าบอกว่าปฏิรูป _ _")

ถามกันใหญ่เลย เป็นไงบ้าง ที่ไทยเป็นยังไง บลาๆๆๆๆ

เอ่อ หนูก็ไม่รู้ค่ะ ข่าวก็ได้ข่าวมาแค่นั้นเอง รู้เท่าๆกะพวกคุณนั่นแหละ _ _" (นี่แหละ ทำกรูบ้า)

แต่ก็น่าบ้ามั๊ยล่ะ??

มีเน็ท ก็เปิดเวปไม่ค่อยได้ ล็อคข่าวหมด ให้ตายดิ

ดูทีวี(ผ่านเน็ท) ตัดแม่งหมด ไม่มีหนทางให้ดูเล้ย ดูไหนล่ะ?? ซีเอ็นเอ็น ก็อย่างว่า รายงานแบบฝรั่งๆ

คือ....เราจะดู จะฟัง ประกาศกฏอัยการศึกอะ ไม่เอารถถังเพ่นพ่าน ทหารวุ่นวาย (รายงานน่ากลัวดีแท้ _ _)

ไม่พอ...โทรศัพท์ โทรหาใครไม่ติดเลยสักคน _ _

ได้ข่าวมาแว่วๆว่า จะตัดโทรศัพท์ ตัดเน็ทที่ไทยอีก.......นี่เลย ไม่ให้เราบ้าได้เหรอ????

 

แต่สุดท้าย .... อะไรๆมันก็กระจ่าง

 

เฮ่ออออ โล่งงงง

 

 

 

 

 

 

ข้ามๆ

 

อาทิตย์ที่แล้วได้ฤกษ์จ่ายค่าเทอม _ _ โอ้ว มาย ก้อดดด เอาเงินกรูคืน่ม้าาาา

อยากจะเก็บไว้ใช้เองจริงๆเลย เสียดายง่ะ งื่อ

คิดๆดูแล้ว เราทำงานได้ขนาดนี้ ขนาดเป็นแค่ไบท์

แล้วกรูกลับไปไทย กรูจะเอาไหนกินวะเนี่ย _ _" เฮ้อ คิดไม่ตกสักที

ถึงจะคิดล้านตลบว่า ยังไงที่ไทยก็ไม่ทำให้กรูอดตายวะ (จริงเหรอ?)

งื่มมม ยังอยู่ในโหมดวิตกจริต _ _

 

 

 

ต่อด้วย....

 

สารภาพ

ฮ่ะๆ

สารภาพว่า...ติดละครอย่างรุนแรง

"อุ้มรัก"

อยากจะสารภาพว่า "รัก" ไอ้บ้าเชนอย่างรุนแรง งื่มม

เอาซี้ ถึงขั้น ไปโหลด อุ้มรัก จากเน็ทมาเนี่ย กว่าจะจบ แทบตาย น้องโทฟุกรู (ไอ้เต้าหู้ _ _)

และแล้วก็หลงรัก "ไอ้บ้าเชน" เข้าจริงๆ (นี่ขนาดไม่ได้ชอบพี่เคนนะเนี่ยตู)

 

แล้วก็หลงไปกับ คำ"สารภาพ" ไปแล้วด้วย งื่อ เพลงบ้า เพราะชิบเป้ง

 

 

 

 

 

 

และแล้วก็โดนหลอกล่ออีกจนได้....ฮอยอัน...สนุกนะพี่ฉิม

เอ้อ เป็นเรื่องที่เราอยากดูนานแล้วอ่ะ แต่จะไปดูจากไหน

เลยได้แค่...ตามหาหัวใจ...เอ้ย ตามหาแดน แค่นั้นแหละ

ล่าดูพวกคลิปไรแค่เนี้ย นิดหน่อยๆ งื่ม เราอยากดูจริงๆนะฮอยอัน

อยากไปเวียดนามโว้ยยยย _ _" (ไปเกียวโตให้ได้ก่อนเหอะเอ็ง)

ดูไปดูมา....เอ่อ อย่ามาทำให้เราชอบแดน ฮ่าๆๆๆๆ

เคยมะเนี่ย....ไม่เคยชอบคนนี้เลย แต่เราก็ดูงานมันบ้อยบ่อย _ _"

เหมือนโรคจิตเนอะคนแบบนี้ แต่จริงๆนะ ทำไมเนี่ย??

จริงๆจะบอกว่า กรูไม่ได้ชอบบบบบบ แต่เราชอบเพ่บีมมม (มันคือข้อแก้ตัวลุ่นๆ)

แต่เราดูไปเยอะๆแล้ว....คำไอ้เดียเมื่อตอนเรียนมันพุ่งขึ้นมา

"มึงชอบยามะพี ทำไมไม่ดูไอ้แดนวะ"

แดน....แดนไหนวะ??? (ยังงง)

"ก็ไอ้แดน ดีทูบีไง"

หา??? แดน...........(ฉิมเอ๋อแดกไปแร่ว)

"ยามะแดน"

กร้ากกกกกกกกกกกกก หลังจากนั้น เพื่อนเราเอง เรียก "ยามะแดน" มาโดยตลอด

 

หึหึหึ

 

แต่ก็แอบเหมือนจริงๆนะเฟ่ย ตอนแรกไม่มีเค้าเลย ยิ่งตอนนั้นน้องพีผมยาว ผอมๆเนี่ย โหยยย คิดได้ไงวะแก

 

แต่เวลาผ่านไป...ยิ่งตอนดำๆนี่ เหอๆๆๆ เสี้ยวด้านข้าง แอบเหมือนจริงๆ (โอ่ย รับไม่ได้ แต่ต้องทำใจนะเนี่ย _ _")

 

 

อ่า....สรุป ตอนนี้เราจะชอบแดน????

เอิ่ม....ไม่ไหวมั้ง

แต่เราชอบเสียงเค้านะ เสียงแบบนี้แหละชอบๆ ฮ่ะๆๆ (ไม่พ้นชอบแหละว้า...แล้วจะพูดทำไม)

 

 

สรุป....สรุปจริงๆ

เราอยากดูฮอยอันง่ะ.....จะไปหามาจากไหนได้วะเนี่ย _ _""

เรื่องนี้ไม่มีที่ให้โหลดด้วยอ่า ดูทางเน็ทก็ไม่มีด้วย เอ่อ

 

 

 

ปล...อัปรูปขึ้นสเปซ แบบว่า จะรั่วไปไหนกันฉิมพลี _ _"

อยากกินยากิโซบะ

อยากกินโอโคโนะมิยากิ

อยากกิน อยากกิน

อยากกิน อยากกิน

 

行っちゃった！！！！

疲れたんだけど、楽しかった！！！

やっぱり楽しかったねぇ！友達と一緒に行った。

初めてではなくて、二回目だった。

しかし、今回は朝から夜まででした！！！

ヤバイ！

マジ疲れたんなあ

 

意見として、私のね・・・

デスニーが大好きじゃない・・・

きれいな場所だけど、私によって合わないだろう。

子供っぽいじゃん　「＞。＜」

 

でも、でも

みんな様

一緒に行ったのはアリガトウ～

またよろ～しく！！！

 

 

 

 

ไปดิสนี่ย์มาแหละ

โดดทั้งเรียน ลาทั้งงานไปแอ่วมา

ไปตั้งแต่เปิดยันปิด (ช่างอึดเหลือหลาย)

ไอ้ฉิมแทบจะคลานออกจากดิสนี่ย์กลับบ้าน _ _"

สนุกนะ แต่เหนื่อยสุดใจขาดดิ้น

แบบว่า ร้อนง่ะ แดดไม่ค่อยออก แต่ฝนไม่ตก ดีนะเนี่ย งื่ม

เพราะกลางคืนก่อนหน้า กะตอนเช้าๆ ฝนตกไง แถมตกแบบรุนแรงซะด้วย

เลยกลัวว่ามันจะตก ทำให้เที่ยวไม่สนุก

แต่ฟ้าฝนก็ดันเป็นใจ ไม่ตกครับกระผม เลยได้เที่ยวให้เต็มที่

สรุป หมดแรงเค่อะ

ไปกรี๊ดกะสเปซเมาท์เทนสองรอบ เอาให้เสียงหายไปเล้ย

 

แต่รูป...ตอนนี้ยังคงอยู่ในกล้องเพื่อนแหละ

เมื่อไหร่จะได้ซื้อกล้องใหม่วะเนี่ย โฮกก

ตั้งแต่กล้องเสียไปเนี่ย เราเหมือนขาดชีวิตอีกชีวิตนึงไปยังไงก็ไม่รู้สิ

ไว้ได้รูปมาจากเพื่อน ค่อยมาอัปลงสเปซ โฮ่ะๆๆ

แบบว่า จะรั่วไปถึงไหน???

มีแต่คนมอง เวลารั่วๆ ฮ่ะๆๆ เราสนใจที่ไหน

แต่วันนั้นอึดกันดีจริงๆ วนจนรอบ เล่นเกือบทุกอย่าง เอาซี้....กลัวไม่คุ้ม

บ้านเรียก งก ค่ะ เหะๆๆๆ

 

นานๆมาอัปที...

ไม่ได้พกพาสารัตถะมาเล้ยกรู

_ _"

なんで、

私いつも間違った！

そういうこと、

悪い人ね、私は。

 

友達なんて、本当にいないかもしれない。

夢の道を通り一生懸命します。

何で私はワガママになってと思う？

 

ごめんね！

もしあたしは悪いすぎて、あんたの友達にならない。

 

この前、楽しかったの時もそのまま覚えているんだ。

あんたは友達だけじゃなくて、尊敬させてる先輩もいるです。

いつまでも私はここに立って待ってるよ！

あんたは戻ってみていただいてくれるのはそのまま私。

考えたあげく、今にはどんなきれいな誤ったこともない、

あの頃・・・戻ってできないだっけ？

 

ごめん

わがまま私

(- -m)

 

 

 

 

กับความเปลี่ยนแปลง....ที่ตัวเองไม่เคยสังเกตุ

แต่กับคนอื่น กลับสังเกตุมันได้ง่ายดาย

คนหนึ่งคน...กับการเปลี่ยนแปลงในชีวิต

ผิดด้วยหรือ...ที่คนคนหนึ่งจะมีความทะเยอทะยานในชีวิต

กับวัยที่มากขึ้น

กับการที่มีอะไรๆมากมายผ่านเข้ามาในชีวิต

กลับกลายเป็นคนที่เห็นแก่ตัวอย่างร้ายกาจ

ไม่ได้อยากเป็นคนที่ทำร้ายใคร

หนำซ้ำมักจะเป็นคนที่ถูกทำร้ายเสียด้วยซ้ำ

ใครกันจะเข้าใจ...

กับคนเห็นแก่ตัวเองแบบนี้

 

เหนื่อย...

แต่สิ่งที่ทำอยู่

เมื่อคือสิ่งที่เลือกแล้ว

ก็คงต้องทำให้ดีที่สุด

ไม่ว่าใครจะมองในแง่ไหนก็ตามที

 

เราจะเดินต่อไป

แม้เราจะล้ม

แม้เราจะถูกหัวเราะเยาะ

แม้เราจะถูกเหยียบซ้ำยังไงก็ตามที

แม้ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ

แม้ไม่มีใครคอยห่วงอยู่ข้างๆ

เราต้องลุกให้ได้

 

จะใส่ใจอะไรกับใครที่รังเกียจเราราวกับเศษขยะ

 

ขอโทษ ที่ดีไม่พอ

 

ขอโทษ ที่เห็นแก่ตัว

 

คงทำได้แค่นี้

 

เข็มนาฬิกา...มันไม่อาจหมุนกลับ

แต่สักวัน...เมื่อเราพบกัน ณ จุดใดจุดหนึ่งของเวลา

มันอาจทำให้เรามีมุมมองที่เปลี่ยนไปก็เป็นไปได้

เฝ้าแต่ภาวนา....

 

 

 

愛は愛するなんです。

 

世界に誰か一番愛すのはいますか。

 

みんなの答えるは　「はい、いるっ」　かもしれない。

 

私はやはりいます・・・

あの方

一番愛する人だけじゃなくて、

もっとも大切なんです。

しかし、

今あの方が遠いところ見てくれる。

いつまでも見にくれて、私が信じている。

 

一回でも愛のことを話せない、でも愛がある。

 

今まで、「愛」の言葉は大切わけではない、

あの人いなくてしまった。

でも、

愛がそのままある、

いつまでもなくならない。

 

愛してる！

 

 

誰のように・・・

 

いくら暗くなる空

いつ太陽が閉まった

どんなに厚いさ　どんなに寒さ

私ココにいる

 

目を閉じないで

幸せない心に生きてる

あなたに捨てる日から

全然忘れていない

 

誰も知ってる

何人も聞いていた

質問するし、心配するし

あたしは生けるかも

あんたがいなくて

どうしようわかんないけど

そんな風にして、

何かあんたの欲しいものを知ってる

あたしいなくても、寂しくないかも

別の彼女いなかったら絶対悲しさ

二人の道の私達

今からすごく遠くなる

あたしいなくても、あの人もいるかも

でもさ、あたしは誰もいないと思う

時間が梳いているのは・・・

誰のように生きているか。

 

 

ฟ้ามืดลงแค่ไหน ตะวันลาไปเมือไหร

ร้อนหนาวเท่าไหร่ แต่ฉันยังคงอยู่ตรงนี้

อยู่อย่างคนไร้วิญญาณ หลับตาไม่ลงสักที

จากวันที่เธอทิ้งไป ยังลืมไม่ลง

ใครจะผ่านเข้ามา กี่คนที่มาทักทาย

ทั้งถามและห่วง ว่าฉันจะทนอย่างไรไหว

ก็ยังไม่รู้ ไม่มีเธอ จะทำอะไรต่อไป

เมื่อเธอทำให้เข้าใจ ว่าอะไรที่ใจเธอต้องการ

ขาดฉันเธอก็ไม่เหงา ขาดเขาเธอต้องเสียใจ

สองทางที่เราต่างอยู่ จากวันนี้คงไกลแสนไกล

ขาดฉันเธอก็มีเขา แต่ฉันคงไม่เหลือใคร

ทุกวันเวลาที่ผ่าน ไม่รู้จะทนจะอยู่ เพื่อใคร?

 

 

 

雨

雨だった

 

キレイな空えお待ってるから、

 

絶対キレイになるよ

 

最近プレスこと込んでるのに

頭どんどん回ってた！　（ｘ。ｘ）

大変だな！

合格した

 

おめでとう

 

今まで、ずっと頑張ってて

うれしいそう！

 

ココロから

幸せになるよ

実、気持ちいっぱいあるんだけど、

何の似合う言葉を言うべきがないではなくて、

心の中にいっぱいなんだ。

 

 

おめでとう！！

オ

メ

デ

ト

ウ

 

 

これから、

４年間の大学生の生活もっと頑張りますね！

あんたはそんなことができると信じられます。

ガンバレ　テ・⑤・四　くん

 

 

ア・ゲ・オ・メ

 

コ・ト・ヨ・ロ

 

みんなさま

幸せだろう！

 

 

イェイ　＞＜ｖ

 

 

どーも　

今年もみんなさまよろしくねぇ！

ちょっと時刻するんから・・・大丈夫かな？

＞＿＿＿＿＿＿＿＿＿＿＿＿＿＿＿＿＿＿＿＜

 

 

今日いっぱいメール迷信してた

ハヤシさんの誘って・・ＯＫしまったん。

それにあさって行こうよ！

 

 

 

 

 

ตอนนี้ก็กำลังเป็นคนใฝ่สูงอยู่...._ _" สูงเกินเอื้อมไปมั๊ยเนี่ยเรา

เอาวะ ...พยายามให้ถึงที่สุดละกัน ไม่ได้ก็ช่างแม่งเหอะ _ _"

นับจากนี้เราจะไม่แคร์ในเรื่องหลายๆเรื่องอีกต่อไปแล้วล่ะนะ

ถ้าทำได้ เราคงจะมีความสุข และปลงได้กับหลายๆอย่างแน่ๆ

 

นี่เป็นความตั้งใจของปีนี้เลยนะเนี่ย ฮ่าๆๆๆ

 

ปีเก่าผ่านไปแล้ว  (ย่ะ ผ่านไปครึ่งเดือนแล้ว กว่าแกจะมาอัปเนี่ย) _ _"

ขอให้ทุกสิ่งทุกอย่างดำเนินไปได้ด้วยดี

ขอให้ทุกคนมีความสุขตามที่ตัวเองหวัง

เพราะความสุข บางทีมันไม่ได้มาเอง...จะสุขมากหรือน้อยก็ขึ้นอยู่กับตัวเองนั่นล่ะนะ

 

การตัดสินใจของเรา บางทีก็สร้างได้ทั้งสุขและเศร้าปนกันไป

 

เอาล่ะน้า...การตัดสินใจของเราครั้งนี้ คงต้องทำให้เราเสียน้ำตาไปอีกหลายถังแน่ๆ

แต่ก็เอาเหอะ เพื่อแลกกับอะไรหลายๆอย่าง เราจะพยายามก็แล้วกัน

 

โยชชชชชชชชชชช

 

อิคิมัสสสสสสสสสสสสสสส....โช่ยยยยยยย

 

 

 

อืมมมม พูดแล้วคิดถึงอุจจี้ว่ะ _ _

มีคนปล่อยข่าวว่าอุจจี้จะกลับมาเดือนสาม

มีรูปในเมียวโจเดือนสามด้วย (แต่เรายังไม่เห็นเลยนะ มันออกแล้วเหรอ ไวจังวุ้ย)

พอพูดถึงอุจจี้....ก็คิดถึงโชเนนพุธนี้......จะมามั๊ยวะ????

งื่มมมมม

 

 

 

 

なんか・・・・

 

 

 

 

Last Christmas
I gave you my heart
But the very next day you gave it away
This year
To save me from tears
I'll give it to someone special



Once bitten and twice shy
I keep my distance
But you still catch my eye
Tell me baby
Do you recognize me?
Well
It's been a year
It doesn't surprise me
HAPPY CHRISTMAS
I wrapped it up and sent it
With a note saying "I love you"
I meant it
Now I know what a fool I've been
But if you kissed me now
I know you'd fool me again



Crowded room
Friends with tired eyes
I'm hiding from you
And your soul of ice
My god I thought you were
Someone to rely on Me?
I guess I was a shoulder to cry on

A face of a lover with a fire in his heart
A man under cover but you tore me apart
Now I've found a real love you'll never fool me again

 

 

 

 

 

 

 

最後のクリスマス？？

 

 

โตมาจนป่านนี้

เคยเห็น เคยเข้าใจแต่คริสตมาสที่สวยๆ

ที่นี่...ณ ตอนนี้ ไม่ใช่ว่าเป็นคริสตมาสที่ไม่สวยหรอกนะ

แต่มันทำให้เราคิดอะไรมากขึ้นเท่านั้นแหละ

 

รูปที่ถ่ายออกมาทั้งหมด

ไม่ได้ถ่ายจากสถานที่สำคัญๆสวยงามที่เค้าจัดกันยิ่งใหญ่หรอก
เพราะไม่มีปัญญาจะไปแม้แต่สักที่เดียว

ได้ถ่ายมาก็แค่ ลานที่อิเคะ (ตอนเค้าปิดห้างไปเป็นชาติ)

ถ่ายแถวนั้นล่ะ นิดๆหน่อยๆ

แล้วก็ชินจุกุ (ในซับเวย์อีกตะหาก) อีกนิดหน่อย

โฮ

คริสต์มาสของฉิมพลี ช่างน่าเศร้า

 

จะทำเป็นขาวดำ.....มันก็เศร้าเกินไป

แล้วมัน....

ต่างเกินไป

 

ทำให้เราคิดว่า....

ภายใต้สิ่งที่เห็นว่าสวยงาม...

ลึกๆ มันยังมีอะไรที่เราอาจจะลืมมันไป

 

ความเงียบเหงา ท่ามกลางความสนุกสนาน

ความเศร้า  ท่ามกลางแสงสีที่สดใส

 

....น้ำตา....ภายใต้ใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้ม

 

 

อะไรที่มีอยู่สองด้าน..

คนเรามักจะมองเห็นแค่ด้านเดียวเสมอ

 

 

 

 

 

 

อย่างนี้สินะ...

คนเรามักจะเป็นอย่างนี้เสมอ

ตัวเราเองก็เป็นเหมือนกัน

 

แต่พอคิดถึงทั้งสองด้านพร้อมๆกัน

บางที

 

กลับคิดว่า....

 

มองอะไรในทางที่ดีไว้ก็ไม่เสียหาย

แม้จะเป็นด้านเดียวก็เหอะ

 

ถ้ามันไม่ทำร้ายหัวใจตัวเอง

ถ้ามันไม่ทำให้เราเองที่ต้องเจ็บ

 

แต่ถ้ารับได้

ก็ควรจะมองให้ได้ทั้งสองด้าน

 

 

 

 

 

ตอนนี้.....กลับมาอยู่คนเดียวแล้วล่ะ

พี่กวินกลับไปแล้วล่ะค่ะ...อิจจัตตะ

เศร้ามั๊ย???

 

เหงามากกว่า (ฮ่ะๆๆ)

 

กับกลัวพี่กวินเคือง

ที่ไม่ได้ไปส่ง

 

ตอนที่ออกไปจากห้องได้สักพัก

กลับคิดว่า ทำไมเราไม่ไปส่ง ถึงจะชินจุกุ สักนิปโปริก็ตามที

จะให้หาข้อแก้ตัว...คงเยอะแยะ

 

เอาเป็นว่า...เชื่อที่พี่กวินบอกละกัน...

 

 

 

いろんな世話になった、ありがたいだよね

ありがとうございました

 

あの日見た夢の影が
夕焼けに伸びてる
ふと君がいるような気がして
僕は振り返るよ

いくつもの季節(とき)が
すべてを虚(うつ)ろにしてくけど
記憶の中の君は　現在(いま)も
優しく微笑(わら)ってる

 

諦めるよりも辛いよ
「失くすこと」に慣れちゃ
何もしない後悔より
…いっそ　打たれてたい
明日は強くなれるかな
今日の僕よりも
君も　何処かで微笑ってる
泣きたい時でも…きっと

 

傘を忘れたフリした
雨の帰り道は
やけに　二人　無口だったね
肩が濡れていたね

 

何度も触れた君の手を
握れなかったように
未来に君をさらわれてた
サヨナラさえ云えず

 

「変わること」を恐れながら
変わってゆく僕ら
忘れ去ってしまうのなら
…痛み　抱きしめたい
永遠より　もっと永く
瞬いていた日々
君に　いつかまた逢うため
あの夢追うから…もっと

 

 

諦めるよりも辛いよ
「失くすこと」に慣れちゃ
何もしない後悔より
…いっそ　打たれてたい
明日は強くなれるかな
今日の僕よりも
君を　いつでも想ってる
誰かのものでも…ずっと

 

 

 

เศร้าจังเลยนะเพลงนี้...

ยิ่งฟังในเวอร์ชั่นที่น้องร้องในรายการวิทยุ ยิ่งไปกันใหญ่

คิดภาพไปเองเลย ว่าน้องแกจะทำหน้าตายังไงตอนร้องเพลงนี้

ต้องน่ารักมากๆแน่เลย

 

 

 

พาส

 

วันนี้ฉิมเข้างานตั้งแต่บ่ายสามโมงเย็นล่ะ จนถึงลาสเลย ห้าทุ่มครึ่ง

แบบว่า ปวดส้นเท้าชิปเป๋งเลยอ่ะ ยืนตลอดเวลา

เราว่า...ที่ไหนก็ไม่เท่าที่ร้านเราแล้วล่ะ ถึงเราจะอยู่คนเดียวก็เหอะ

แต่มันแบบว่าไม่กดดันจิตใจเท่าที่นี่เลยอ่ะ (เราเองจะทนได้สักกี่น้ำวะ?)

แค่วันนี้ตอนแรก็ไปสายแล้วอ่ะ สิบนาที...โดนมันเรียกไปด่าเลย _ _

ด่าแบบ บ่นๆๆๆๆๆๆ บ่นๆๆๆๆๆ แม่งบ่นห่าไรนักหนาวะ เซ็ง

ก็รู้ว่าผิด ขอโทษอ่ะนะ (อันนีสำนึกจริงๆล่ะนะ) เพราะดันไปชิบุย่าก่อนไง

ไปเจอฝ้ายที่ชิบุย่า แบบแทบไม่มีเวลาเจอกันอ่ะ ได้คุยกันไปกี่คำก็ไม่รู้เนี่ย

กินข้าวเสร็จก็ต้องรีบเผ่นไปเลย ขนาดต้องไปก่อนอ่ะนะ ยังเลทเลย _ _

สรุปแล้ว วันนี้เราโดนด่าไปกี่รอบวะเนี่ย???

 

แต่ก็ช่างเหอะ...

เวลาที่เราทำงานมากๆมันก็เหนื่อยนะ แต่มันจะสนุกก็สนุกนะ

ทำให้เราลืมเวลาช่วงที่มันเงียบๆเหงาๆลงไปได้เยอะเลยล่ะ

ถึงมันจะกดดันเราในส่วนหนึ่ง ที่เทนโจ้ขี้บ่น แล้วก็มองจับผิดนั่นผิดนี่อ่ะ

ตอนนี้เราพูดได้เลย เทนโจ้ร้านเดิมอ่ะดีกว่านะ ถึงบางทีมันจะซีเรียสบ้าบอก็เหอะ

แต่เราคุยกะคนแบบนั้นรู้เรื่องกว่าคนแบบนี้แฮะ

แต่เอาเหอะนะ เค้าว่ากันว่ามันเป็นคนเก่ง อืม อันนี้ก็ยอมรับล่ะนะ เก่งจริง

แต่บ่นว่ะ เหอๆ คนแก่ขี้บ่น

 

 

นี่ขนาดวันนี้เราทำงานไปแปดชม.กว่าเนี่ย

เค้าแอบดูตารางอาทิตย์หน้ากันแล้ว ...โอเมเดโต้ฉิมพลีเลยอ่ะ

ได้ยินว่า มันจะเรียกเรามาทำตั้งแต่ยี่สิบสามล่ะ เวลาเหรอ....

ตั้งแต่เที่ยงวัน ถึง ร้านปิดค่ะ ห้าทุ่มครึ่ง (ก้อดดดดดด)

เอาเหอะ แต่มันยังไม่ได้บอกเรา...พูดไปก็เท่านั้น ต้องให้มันบอกเราก่อนอ่ะนะ

แต่ยังไงก็เหอะ ถ้าหลังปีใหม่ ตั้งแต่วันที่สามให้เราลงเราก็ลงให้ไม่ได้อยู่ดี

เพราะเรามีโยเทไว้แล้ว _ _ ไม่สามารถเปลี่ยนโยเทได้เลย

เพราะเราจ่ายเงินไปหมดแล้วด้วย งื่มมมมม

แล้วนานๆทีจะได้ไปบ้าให้หายเครียดอีกด้วย

 

 

 

ใช่ๆ เมื่อวานไปเจอปิงมาล่ะนะ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน คิดถึงว่ะ

แต่ได้เจอทีก็ได้เจอแป้บๆเดียวเอง เราต้องรีบไปทำงาน (อีกละ)

วันๆเรานี่มีแต่ทำงานรึไงเนี่ย??? เช้าๆก็ไม่อยากตื่น บ่ายๆก็เรียน เย็นๆก็งาน

ชีวิตนี้จะมีอะไรมากกไปกว่านี้มั๊ย????

คือ...ปิงเปลี่ยนมือถือแล้ว...เราอยากเปลี่ยนมั่งว่ะ คือมันโทรมเต็มทีแล้วอ่ะ

เน่ามากมายก่ายกอง เราเห็นแล้วเราอยากได้สีแดงอ่ะ เหอๆ สวยมากเลย

โรคแพ้สีแดงกำเริบอีกแร้วกรู _ _"

 

ปิงจะมาอีกทีสิ้นปี...แต่จะได้เจอกันมั๊ย???

เราจะมีเวลารึเปล่าน่ะสิ ไม่รู้จะได้ลงงานรึเปล่า

ถ้าไม่ได้ลง เราก็ว่าง เพราะสาขาเดิมเค้าหยุดอยู่แล้วอ่ะ

แต่ถ้าได้ลง ก็อย่าหวังว่าจะว่างเลย เพราะคงทำยาวแน่ๆเลย

 

 

พูดถึงเรื่องคอน...ตอนนี้ก็ยังไม่ได้ไปเอาตั๋วที่น้องเลย แหะๆๆ

ไม่มีเวลาไปเจอน้องด้วยซ้ำเนี่ย _ _" เวรกรรม

 

 

 

ใกล้จะปีใหม่เต็มทีแล้วนะเนี่ย

อะไรๆเราก็ยังไม่ลงตัวสักกะที....ชีวิตที่ยุ่งเหยิงของฉิมพลี

แลดูว่าจะวุ่นวายไปเรื่อยๆน่ะสิ

 

ปีหน้าคงจะสดใสๆนะ (สาธุ)

 

 

ปล...ตอนนี้อยากเรียนที่รร.นั้นมากเลย

อาจารย์โทรมาหาอีกวันนึงหลังจากที่เราเมลไปขอเซสึเมโฉะอ่ะ ดีจังน้า

เค้าพยายามคุยกะเรา แล้วก็ถามเราดี เฮ่อ ที่เราดูๆไว้ก่อนหน้านี่ล่ะ???

แลจะโดนกลบความสนใจ ฮ่าๆๆๆๆๆ

 

 

แต่ก็อีกข้อนึง...ถ้าเราทำจริงๆ เราจะทำได้เหรอ?

 

ช่างเป็นคนที่มีข้อข้องใจอยู่กับตัวเองได้ตลอดเวลาจริงๆหนอ

 

 

เอาเป็นว่า....เราต้องรีบตัดสินใจแล้วล่ะสินะ

 

 

โนบุตะ...พาวเวอร์.....ชูนิววววววว

 

 

 

((คิดถึงจังเลยน้า น้องคะ คิดถึงนะคะ))

ザ！！

 

今日はヤバイよ！

だんだん寒くになる

私の生活が変わってしまった

インターネットがあるから、寝る時間もうないん！！！

 

いやいや

別に、

 

離れる時間が少し来るの！

一人で・・・・さびしいちゃん

 

 

- -*

 

もう終わり！！

 

 

 

 

 

ตอนนี้...เป็นอารมณ์ไหนก็ยังไม่เข้าใจตัวเอง

เมื่อกี้...ยังยิ้มได้อยู่เลย

แต่พอมาคิดอะไรเข้าซะหน่อย ก็ทำให้ตัวเองฟุ้งซ่านไปกันใหญ่

 

 

 

การได้รู้จักกับใครสักคนหนึ่ง จนอยากจะสานสัมพันธ์ต่อให้มันแน่นหนาขึ้นเรื่อยๆ

เคยเป็นกันบ้างรึเปล่า??

 

อืม....ไม่ได้หมายความว่าฉิมพลีกำลังอินเลิฟอยู่หรืออย่างไรนะ

แต่พอมาคิดๆดูแล้ว ความรู้สึกนั้นยังไม่เคยเกิดขึ้นเลยจริงๆสักที

ไอ้อารมณ์อินเลิฟวิทซัมวันแบบนี้น่ะ _ _" เรามันคนโสดดดด (งื้ด)

 

 

วันนี้...

เรานั่งดูใบสมัครแบบไม่รู้เรื่องรู้ราว

ยังตัดสินใจไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเราจะไปในทางไหนดี ทางไหนที่เราควรจะเลือก

 

 

 

 

 

ฉิมไม่รู้ว่ามีใครรำคาญฉิมรึเปล่า ในสิ่งที่ฉิมเป็นอยู่

มันอาจจะกลายเป็นสันดานไม่ดีไปแล้ว ติดตัวไปยิ่งกว่าเป็นนิสัย

 

 

 

อันที่จริง...วันนี้ถือเป็นวันที่ดีของฉิมเหมือนกันนะ ซึ่งไม่เคยคิดเลยว่าจะดีแบบนี้

แต่พอกลับมาอยู่เงียบๆ อยู่กับความเงียบแล้วคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยแล้วก็นะ

ฟุ้งซ่านค่ะ กลายเป็นคนฟุ้งซ่านไปแล้วจริงๆ

แล้วแบบนี้...ฉิมจะอยู่คนเดียวหลังจากนี้ได้อีกรึเปล่าน่ะสิ

เพราะตอนนี้...ยังคอยมีคนที่จะคอยเตือน คอยบอก คอยกล่าวอะไรหลายๆอย่าง

ไม่อยากให้วันนั้นมาถึงจริงๆเลยนะ

บอกตรงๆ ว่าเป็นคนที่เกลียด และกลัวการอยู่คนเดียว

ไม่ใช่ว่าจะยืนอยู่ไม่ได้...แต่ความรู้สึกของการที่คิดไปเองนี่แหละสำคัญ

เหมือนเป็นเด็กที่ไม่สามารถยืนด้วยขาของตัวเองได้อีกต่อไป

(อันที่จริง เหมือนทำไม่ได้ตั้งแต่แรกด้วยซ้ำไป ฮ่ะๆ) _ _+

 

 

ไปนอน แล้วกลับมาเขียนใหม่....

ความรู้สึกเดิมๆก็ยังคงไม่หายไป

ช่วงนี้เราเป็นอะไรกับชีวิตมากไปรึเปล่าเนี่ย??

รู้ตัวรึเปล่าว่ากำลังเล่นกับคำว่าชีวิตอยู่ _ _+

ทำไมความสุข...มันมาไว แล้วก็ไปไวอย่างนี้(วะ)

งื่มมม

 

 

บ้าเกินไปแล้วเรา ฮ่าๆ

อันที่จริง เราจะทำให้ตัวเองสุขหรือทุกข์ ก็อยู่ที่เราสินะ

อ่านมอรรี่มาแต่ไม่ยักจะจำมาใช้กับชีวิตตัวเอง

เรานับถือคนที่ทำอย่างนั้นได้จริงๆนะ มากๆ

น้อยคน ที่จะคิด และทำได้อย่างเค้าจริงๆ

ถ้าเป็นเราเหรอ ไม่มีทางซะหรอกที่จะทำได้สักครึ่งนึงจองเค้าน่ะ

 

 

 

เดินย่ำต๊อกไปบนถนนสายเดิมๆ

คุ้นๆว่ามันมีศาลเจ้าอยู่นี่หว่า...

 

อ้ะ...ยังไม่ถึงเวลาทำงานเลยนี่นา

 

ขอแว้บไปชมสักหน่อยนะ

 

 

 

 

一人で住む・・寂しさ！

一人で食べる・・寂しさ！

一人で考える・・・寂しさ！

 

 

 

 

 

ไม่รู้จะเขียนอะไรดีแฮะ

 

อยากออกไปนอนบนดาดฟ้า....มองเมฆเคลื่อนๆไปเรื่อย

อยากรับลมเย็นๆ เผื่อบางทีมันจะเอาอะไรร้อนๆที่อยู่ในใจออกไปด้วย

อยากทำนั่น อยากทำนี่....

 

 

การอยู่คนเดียวแล้วไม่ต้องคิดมากนี่...จะมีมั๊ยนะ  _ _"

 

 

 edit

 

お花火見たい～

でも誰も一緒に行くので一人で行かなくちゃ・・・ダメかな・・・

人が多いですが、誰も知らない・・・寂しわぁ！！

実は友達と約束をしたが、今まで彼女はわすれちゃったと思う。

何をしてもいいかな？？

 

一人で住む・・・

一人であそぶ・・・

どうやってるのはもっと楽しいそうなぁ～

 

 

寂しいが嫌だよ！！！

 

４：０４

おはよ～

 

まだねない！！

どうやって？？　

 

今日もあつくヤバイ

来月もっと厚く担って？　－＿－；

 

今までアルバイトをしてるよ

疲れ、疲れ、疲れ！！

しかし、

おもしろいわぁ　＞＜

毎日元気だったけど、もっともっと元気と思う！

 

 

がんばれ！

かんばりま～す

 

 

あっ、朝来た！！

もう寝ようと思って、

 

じゃまたね